Sıfırın Altında

Sıfırın Altında Bulmadım Mı Seni.

2009-12-03T19:15:00.000-08:00

Gözleri bu kentin en eski harabesiydi. Bir tarih gizliydi ötesinde bakışlarının. Yüreğine işliyordu baktığında karşısındakinin gözlerine. Teni cevahir bir zırh gibi saklıyordu yıllar yorgunu ruhunu. Sanki her an savaş içindeydi hayatla, o yüzden zırhını hiç çıkarmıyordu. Saçları zindan parmaklıkları, yüzü arkasında tecrit mahkûmu. Her daim mutsuz ve umutsuz. Konuştuğunda ölümden bahsetti özler gibi sanki. İyi bilirmiş ölümü çünkü çok arkadaşı ölmüş gözlerinin önünde. Kimi tiner müptelası, kimi yankesici. Sokaklarmış evi sıfırın altında.

Beklide yaşadığı harabeden dolayıydı gözlerindeki bilinmezliği. Kısa film tadında yaşamışlardı hayatlarını sonu umutsuz ama heyecanlı. Yaşama tutunmuşlardı o onları her itelediğinde çünkü başka kimseleri kalmamıştı. Yedi yaşında üvey babasının elinden kaçıp gelmişti bu harabeye. Tecavüz etmeye kalkınca ayyaş bunak, saplamıştı bıçağı kaderin göğüs kafesine. Sefaletin pençesinden kaçırıp rezaletin kucağına atınca onuda kader vurdu sıfırın altında ruhunun en mahrem sırlarını. Hayatı öğrendim dedi arka sokakların kısa film hikâyelerinde. Bizlerde kısa filmiz be abi bizleri de çeksene. Hayat kadını da gördüm dedi kadınlığımdan utanarak, şehir züppeleri de adalete yakınarak. Adaletsizliğin en işlek olduğu caddede çıktı karşıma. Bir şeyler arar gözleri gözlerime değdiğinde ruhuma İsrafil surunu üfledi sanki. Hallaç pamuğu gibi dağıldı dağ gibi yüreğim. Duraksadım bir an ya da bir asır tam hatırlayamıyorum. Dudakları ekmek dedi sadece bir ekmek parası be abi. Yitirilen bir hayatın değeri bir ekmek parası ile ödenebilir mi? Bir lokantaya oturduk anlat dedim kus içindeki zehri. Gözlerin anlatmak istiyor yılların kederini. Ne anlatayım abi dedi sıfırın altındayız işte üste çıkmamıza daha çok var. Bizde dedim sıfırın altındayız yalnız hissetme kendini. Döktü içindeki zehri yarım ekmek dürüm, bir de ayran kadar. Ayrılırken abi be dedi. Bir gün çeker misiniz benim de kaderimin kısa filmini. Neden olmasın dedim nasılsa sıfırın altında bulmadım mı seni. Sıfırın altında bulmadım mı seni.

Editör : Hüseyin Yılmaz

HIŞTO

2009-11-29T17:55:00.000-08:00

Doğu anadolu bölgemizin güzel, şirin aynı zamanda çekilmez şehri Erzurum'da yaşayan bir topluluk olan hıştolar: bu yöreye M.Ö. 729 da dor göçleriyle birlikte yerleşmişlerdir. Zamanla bölgeye yayılıp tamamiyle hakim olan hıştolar modern zamanın cumhuriyet Türkiyesinde Marmaraya kadar İstanbulun arka sokaklarına yayılmışlardır. bölgeye göre isim farklılıklarıyla anılan hıştolar yer yer kıro, hırto, hışt, hayvanoğlu hayvan gibi isimler taşır. Bizse hıştoları daha özele indirgeyip Anadoluda ilk yerleştikleri mekan olan ; Erzurumda ele alacağız .

Hışto; sokaklarda her an karşınıza çıkabilecek olan siyah takımlı bağrı açık göynek beyaz spor ayakkabı giyen vatandaş yanlışlıkla gözünüze iliştiğinde ondan şu cevabı alabilirsiniz;
- ne bahirsan oglum
- taniyacahmısan
- birınemi benzetecahsan
( bu tabirleri anlamanız uzun yıllarınızı alabilir) ayrıca hışto çok yüksek miktarda tükrük salgısına sahip olduğundan yerleri heran yıkayabilir. Bir kısmının belediye temizlik ekibinde kadrolu olarak çalıştığıda bilinmektedir. Bu karakterlerin üç türlü ilgi alanı vardır.
A) Yolda yürüyen güzel hatunlara lafa atmak
B) Kahvede saatlerce küfür edebiyatını geliştirebilecek oyunlar oynamak.
C) Kendilerininde bir türlü sebebini anlayamadığı kavgalara karışmak
çoğunlukla çok iyi yürekli olmalarına rağmen çevre baskısını üzerinde aşırı biçimde hisseden hışto hoşuna giden bayana laf atmayıp nazik bir şekilde yaklaşsa onu elde edebilir ama ona nezaket asla yakışmaz. Kahvede mutlaka oyun oynamalıdır; oynamazsa eğer arkadaşlar ona ev hanımı muamelesi yapabilir.
kavga etmemek gibi bir lüksü yoktur; çünkü korkaklıkla suçlanabilir.
Son zamanlarda kendi değerlerini kaybetmemek için sendika çabalarına giren hıştoların birkaçı bir araya gelerek hışto birliği kurmuşlardır; henüz diğer kurum lar tarafından tanınmasa bile kahve ve benzer kuruluşlarda kendinlerini geliştirmeye devam eden hışto birliğin faaliyetlerini nasıl yaptığı ve ne şekilde yürüttüğü bilgimiz içerisinde değildir; fakat bu konu hakkında elimize geçecek belgeleri paylaşmaya açığız.
Sosyalleşmemizin kanayan yaralarından olan hışto ve lar geleneksellikten birtürlü vazgeçmeyerek; Japonya'da Samuraylar Avusturalya'da Aborjinler Nijerya'da Puala Puala gibi modern yaşama karşı aykırı kimliklerini ortaya kommuşlardır ve postmodernliğe çıktığımız bu yolculukta modernitenin gerisinde kalmayı tercih etmişlerdir.

^^SaBrİ BeCeRikLi^^

Özür Diliyorum Herkes Adına Senden

2009-11-26T14:49:00.000-08:00

Gel otur şöyle yoruldun. Hem çok yaşlısın biraz dinlen. Bir iki laf edelim Geçmişten ve bu günden. Eskiden daha güzeldin. Severdim seni. Bana karşı daha naziktin. Anlardın beni. Ne düşler kurardık beraber. Kocamandın benim gözümde şimdi ufaldın. Ama suç senin değil seni bu hale getirenlerin. Çok üzdüler seni benim gibi. Aslında biz bir bütündük seninle. Sen benle vardın bende senle. Diğerleri bilemedi benle seni. Onlar hep ben le var oldular sende. Egolarının girdabında dönerken, senin onlar için durmadan dinlenmeden döndüğünü unuttular. Başları döndü bir süre sonra seni unuttular.
Kirlettiler seni aslında kendilerini kirlettiklerini bilemeden. Onlar kirlendikçe bende kirlendim ve Haksız kinlendim sana. Nazım sana geçti Bir tek sana sitemlendim. Onlar anlamaz ki beni senin gibi. Bende anlatamadım aslında onlara seni. Hep kendilerinin zannettiler bir tek seni. Yinede şikayet etmedin. Yine doyurdun, giydirdin, yaşattın onları. Bu kadar haksızlığı sen hiç hak etmedin. Bu zulme seyirci kaldım. Içim kan ağladı sana ona haksızlıkta Yaptıkları. O kadar çoklardı ki hangi birine dur diyebilirdim ufacık bedenimle. Ellerinde yavaş yavaş erdiğini göremediler. Yaşlandın, hastalandın, yorgun düştün. Hepsi seni kendine benzetmek istedi. Hiçbiri bilmiyordu oysa senin kimseye benzemeyeceğini. Sen tektin. Hepsi sana muhtaçtı ama cömertliğini kullandılar senelerce. Anlasalardı senden başka dünya olmadıgını acaba yaparlar mıydı o Fabrikaları. Kirletirler miydi şırıl şırıl akan sularını. Tüketirler mıydı ağaçlarını. Seni çok üzdüler dünya ve hatalarını hala anlamadılar.

Gel otur şöyle yoruldun. Hem çok yaşlısın biraz dinlen. Onlar adına da özür diliyorum senden. Senden başka olmadıgını bir anlasalar vazgeçerler herhalde bu zulümden.

Editör: Hüseyin Yılmaz

O GÜNKÜ GİBİ VATAN SAĞOLSUN

2009-11-25T20:26:00.000-08:00

Yoksulduk belki ama hiç yoksun bırakmadı bizi babam. Çiftçilikle sağlardı geçimini toprak doyururdu karnımızı. 30 haneli bir köyde büyüdüm. Bir muhtarımız birde imamımız vardı bu yüzden önce Allah’ı sevdik sonra vatanı. Okuyamadım üniversiteyi liseye kadar zar zor geldim. Meramımı anlatacak kadar öğrendim okumasını ve yazmasını. Karşı evde oturan komşunun kızı Ayşe’yi sevmesini kendim öğrendim ama.
Yazmasının kenarından çıkan sarı perçemi ve yüreğimi yakan yeşil gözleri vardı. Gizli gizli mektuplaşırdık köyde. Çeşme başında su doldururken testisine uzaktan sevdim onu sadece. Yaşım 18 e geldiğinde şehirden bir kağıt gönderdiler evimize. Babam dedi oğul vatan borcudur git ödemeye. Davul zurna köyden beş arkadaş yolladılar bizi hiç bilmediğimiz şehirlere. Peygamber ocağı derler gittiğimiz yere. Acemi birliği Isparta çıktı usta birliği Çukurca. Terhisime 15 gün vardı. Babamdan sözünü almıştım köye dönünce evlenecektim Aysemle.

Sisli bir geceydi içimde anlatamadığım bir sıkıntı vardı. Geçen ay Ayşe bir tutam saçını yollamıştı mektupla kokusunu duyayım diye. Koynumda saklıyordum o saçı. Nöbette Ayşe geldi aklıma. Köye döner dönmez ilk iş şöyle davullu zurnalı bir düğün yapacaktım dosta düşmana karşı. Acaba uyuyor mudur şimdi. Tabi canım bu saate kalmaz sabah hayvanları otlatmaya çıkaracak. Canı çıkıyordu kızcağızın sabahtan akşama kadar sürünün peşinde. Evlendiğimizde ilk iş şehre yerleşecektim. Kurtaracaktım Aysemi o köyden. Prensesler gibi yaşatacaktım sıcak sudan soğuk suya değmeyecekti eli. Oğullarımıza bakacaktı o. Evet üç erkek evlat istiyordum Allah’tan. Ali, Muhammet, Hüseyin. Erkek adamın erkek evladı olmalı. Bir anda kurşun sesi ile irkildim. Baskın yemişti karakol. Her yerden mermi yağıyordu gecenin üç buçuğunda. Silahıma davrandım attım kendimi sipere. Hataylı Musa çıktı ilk kapıdan. Göğsüne girdiğini gördüm merminin sol yanından. Yere yuvarlandı dağ gibi çocuk. Titremeye başladı sol bacağı ağzından kan geldi. Birkaç dakika sabit gök yüzünü izledi hafifçe tebessüm etti ve düştü başı sağ tarafa bana doğru. Bir anlık doğruldum bende tekrar yere oturduğumda sol omzumda bir sıcaklık hissettim. Yokladığımda sıcak bir ıslaklık geldi elime. İkincisi göğsümden geldi iki taraflı yemiştik baskını. Halil teğmeni gördüm bir ara karakol camından. Bağırıyordu avazı çıktığı kadar. “ Mustafa dayan yiğidim. Korkmayın yiğitlerim peygamber bizi bekler. Yol vermeyin bu itlere. La ilahe illallah Muhammeden Resulullah” diye. Bir anda ortalık bembeyaz oldu. Gül kokusu duydum her yerde. Ortalık yemyeşil bir bahçeye dönüştü yavaş yavaş. Altından ırmaklar akan bahçeler. İki melek ellerimden tutup kaldırdı beni. Anamı gördüm sonra al bayrağa sarılı tabutumun başında. Ağlıyordu sessizce. Yanında babam dimdik duruyordu. Göz yaşlarını saklayarak “ Vatan Sağolsun” diyordu sadece. Ayşemi gördüm ilerde gönderdiğim resmi bağrına basmış perçemiyle göz yaşlarını saklıyordu. Bağırıyordum ben buradayım ölmedim diye ama hiç biri beni duymuyordu.

Yoksulduk belki ama hiç yoksun bırakmadı bizi babam. Çiftçilikle sağlıyordu geçimini toprak doyuruyordu karnımızı. Geçenlerde haber aldım beni vuran teröristi güllerle karşılamışlar. Tek zoruma giden ne biliyormusunuz. Babam artık o günkü gibi “Vatan Sağ olsun” demiyor. O GÜNKÜ GİBİ “VATAN SAĞOLSUN."

Editör : Hüseyin Yılmaz

Karabasan

2009-11-23T13:35:00.000-08:00

Toplumumuzun psikolojisinin altlarında yaşayan bir varlık olan karabasan; rüyamızın takriben üçüncü rem döneminden sonra uyanmaya yakın olarak; uyandırmamak için hayal dünyamıza ce eeee diyen varlıktır.
Bu insan üstü varlığın cisimsel kimliği olmamakla birlikte tipinden anladığımız kadarıyla cinsiyetinin erkek olması tahmin edilmektedir.

İsmi nerden gelir:
Çok sevilen bir halk türkümüz olan kara basma iz olurla uzaktan ve yakından hiçbir alakası olmayan karabasan ismi çoğunlukla kış bölgelerinde görüldüğünden dolayı bu ismi almışmıdır bilemiyoruz; yada genelde zenci arkadaşların rüyasına girdiğinden mi? bu ismi almış olması rivayetlere girmiştir. isminin henüz nerden geldiğini bilemediğimiz basmak fiiilinin en önemli unsuru olan karabasan bütün bu toplumsal gerçeklere aldırmadan hertürlü basabiliyor.

Rüyaya nasıl girer?, Ne yapar:
Siz uyurken karanlık bir benlikte sizin üstünüze çömelerek gırtlağınızı sıkma eğiliminde bulunur. Onu bütün vücudunuzda hissedersiniz, uyandığınızda eğer uyanmayı becerebilirseniz çok fazla hırpalanmışsınızdır. Her yörede değişik isimlerde adlandırılabilen bu doğa üstü varlık rüyanıza girdiğinde nefes nefese uyanırsınız. uyku esnasında herkese seslenirsininz yada seslendiğinizi zannedersiniz; lakin kimse çığlıklarınızı duymaz ayrıca kısa film gibi olan bu süreçte okuduğunuz dualar ömrüzün boyunca okuyamadığınız kadar fazladır; hatta bazılarını siz uydurabilirsiniz. Bu metafizik varlığın dualarınızdan etkilenmediğini düşünürsek gafil yada ateist olma ihtimalini de düşünmek lazım ''tabi korkudan duayı yanlış okumadıysanız'' siz hayatınızın en fazla besmelesini çektiğinizi hesaba katarsak bir nevi ilahi adalete kurban gitmiş olabilirsiniz.
Dikkat edilmesi gereken bir husustur ki bazı arkadaşlarımız kendisi yerine alacaklılarıda görmüş olabilirler. Bu nedenle karabasan silüeti içindeki varlıkları ayırmak gerekir. Onun adına yapılan birçok tartışmaya rağmen kendi işini yapmaya çalışan bir emekçi kardeşimiz ben işimi yaparım gerisine karışmam felsefesinden ayrılmayarak toplumumuzun korkularında efsane olmaya devam ediyor ve devam edecekte.....

^^SaBri BeCerikLi^^

sıfırın altıda yaşamak...

2009-11-23T09:00:00.000-08:00

sıfırın altında yaşıyoruz, donuk ve kötekli bu şehirde. Kar buket buket üstümüze buz gibi serpildikçe bazen çıkar gibi oluyoruz artıya, hayır! çıkmamışız. Meğersem yükseldiğini zannedermiş alçalırken insan.Peki ya sizler? uzatırmısınız bu yokluğumuzda varlığınızı; sıcak bir nefes, bir sıcak gülüş. Esirgermisiniz amatör kalbimizden Profesyonel ruhunuzu? Bir çocuğun oyuncak mutluluğunu yaşatırmısınız bize şu günlerde buruk yüreğimizin kısa filmini çekerken, belki ... Ama bizler, vazgeçmiycez omzumuza dokunmasanızda. Hep çalışıcaz savaşamasak safra savaşıyormuş gibi çırpınıcaz kara Kalemli sarı Kağıtlar üstünde sıfırın üstünde olmasada sıfırın altında ...

Sabri Becerikli ^ ^ ^ ^

Dile Kolay Mı, Zor Mu ?

2009-11-20T20:05:00.001-08:00
Kelimelerin yetmediği anlar vardır hayatta. Dilin söylememek için boğaza kadar kaçtığı, yüreğin ise dili olanca gücüyle ileri ittiği anlar. Böyle anlarda çelişir vücutta iki organ. Biri kalptir diğeri beyin.

Kalp; düşünemez olsun ister beyin, beyinse kalbe hükmedebilmek. Bu durumda iki yol vardır iki tipte insan. Birinci yol beyni dinlemektir ki birinci yolda birinci tip insan beyni dinleyen mantıklı insandır vazgeçer söylemek istediğinden. Hayatına devam eder kaldığı yerden. Söylemek istediği şey sanki hayatında hiç olmamış gibi devam eder yoluna. Birinci yolda ikinci tip insan beyni dinler ama kalbi rahat bırakmaz onu. Söylemek istediği şeyi asla söyleyemez fakat her gece sabahlara kadar provasını yapar yatakta. Binbir çeşit söyleme yolu bulur hayal dünyasında ama sabah olupta güneş doğduğunda, beyin çalışmaya başladığında yani, kalp üvey evlat olur vücutta. Esas oğlan devreye girmiştir nihayetinde. Söyleyipte ne olacak hem. Hayatını devam ettir nasıl gidiyorsa öyle. Bu tip insanlar sadece geceleri acı çeker beyin düşünmez olunca.

İkinci yol kalbi dinlemektir. İkinci yolda birinci tip insan kalbi dinleyip beyni ile hareket eden insandır. Söylemek istediğini bir şekilde ifade eder karşısındakine fakat beyin bir türlü izin vermez onu söylemesine. Bu tip insanların ima ile geçer hayatları fakat bir türlü ağızdan çıkmaz o kelime. Karşısındakine kalmıştır bu tip insanların kaderi. Nihayet ikinci yolda ikinci tip insan vardır birde. Kalbini dinleyip kalbi ile hareket edenler. Bunlar söylemek istedikleri kelimenin sonunu asla düşünmezler. Hesap yoktur lügatlarında. Bu yüzden çok kırılırlar. İki yüzlülük, riya bilmezler. Dobradır sözleri çoğu zaman da bu yüzden kaybederler.
Kelimelerin yetmediği anlar vardır hayatta. Dilin söylememek için boğaza kadar kaçtığı yüreğin ise dili olanca gücüyle ileri ittiği anlar. İki kelimedir halbuki bizi bu kadar zorlayan. Şimdi kendinize bir sorun acaba siz hangi tip insanlardansınız ve ne yapıyorsunuz bu durumda. Bu yazıyı tekrar okuyun ve kendi kendinize tekrarlayın kolay mı yoksa zor mu söylemesi ?

SENİ SEVİYORUM..................

Editör : Hüseyin Yılmaz

Karşıyım

2009-11-19T14:16:00.000-08:00

Şehr-i Hüzün ve Yalnızlık Ağacı

2009-11-18T18:54:00.000-08:00
Yağan ilk kar hep hüzün verir bana. Tanrı'nın gözyaşlarıdır gökyüzünden süzülen damlalar ve hep gece yağar ilk kar şehre. Belki de tanrı görmesini istemez gözyaşlarını kullarının. Onlar için sessizce ağlar. Hüzün kaplar dört bir yanı o gece. Bulutlar mendil olur tanrının gözyaşlarına, yerde bembeyaz kalır yaşlar. Böyle gecelerde çıkmak istemem sokağa, o kutsal yaşlara basmak saygısızlık olur diye. Pencereden izlerim nazlı nazlı süzülen yaşları sokak lambalarının sarı ışıkları aydınlatırken. Sonra o ağaç gelir aklıma. O da ağlar geceleri şehre. Yalnızlık ağacıdır onun adı tek başına kocaman bir tepenin zirvesinde.
Bir başına mağrur izler şehri tanrının kulları onu göremesede. O da ağlar onlar için neden tanrıya zulmediyorlar diye. Neden hırslarına yenik düşüyor, neden sevmiyorlar birbirlerini. Paylaşmayı neden bilmiyorlar. Sevmesi çok mu zor insanın insanı merak eder yalnızlık ağacı. O yorgun bedeniyle seviyorda tanrının yarattığı her bir zerreyi, neden yaradılanların en şereflisi bilmiyor yüreğine bir başka yürek sığdırmayı. Ağlar bu yüzden geceleri. Böyle gecelerde yalnızlık ağacının hıçkırıklarıdır esen serin rüzgarlar. Sevgisiz bedenler anlamasada bu hüznü şehirde, beraber bu hüznü yüreğinde hissedenler var o gecelerde. O yüzden yağan ilk kar hep hüzün verir bana. Tanrının gözyaşlarıdır gökyüzünden süzülen damlalar ve hep gece yağar şehre ilk kar.

Editör : Hüseyin Yılmaz

Kısa Film ve Kelebek

2009-11-18T05:38:00.000-08:00
Minicik bir kurtçuktur kelebek kozasından çıkmadan önce. Dut yaprakları yiyerek büyür. Sonra sabırla örer kozasını. Yeniden doğacağı beyaz kefeninde ölümün başkalaşımına yatmadan önce. Yılgınlık yoktur onun kitabında. Ölümün yeniden doğuş olduğunu öğretir bize. Çile çeker ilmek ilmek ördüğü her telde. Minicik bedeniyle koskoca bir mucizeye vakıftır bu yüzden. Kozasından çıkıp kanat çırpınca özgürlüğe hayran bırakır kainatı kendine. Kısadır ömrü lakin yaşanılası. O MUCİZEYİ TANRI BAHŞETMEZ HERKESE.

Kısa filmlerde kelebekler gibidir. Sabırla ilmek ilmek örülür her kare. Çile vardır merceğin arkasında. Anlamaz görmesini bilmeyen gözler o emeğin kutsallığını. Yaşamayan bilemez kısa filmin anlamını. Amatör bedenlerde yaşayan profesyonel ruhlar, ellerinde avuçlarında ne varsa ortaya koyarak, yürek bileyerek basar kameranın play tuşuna. Gecelerce uykusuz kalır, günlerce bir öğün yerler belki. On, bilemedin, on beş dakikalık serüven için günlerini harcar genç yürekler. Alın teri koyarlar ortaya. Nasıl ki kelebekler minicik bir kurtçuktan göz alıcı bir kelebeğe dönüşürse o koza denen çilehanenin içinde, kısa film çeken gençlerde küçücük el kamerası ile mucizevi filmler yaparlar on beş dakika içinde. Bizlerde bu zevki tadanlar arasındayız.

Dedim ya O MUCİZEYİ TANRI BAHŞETMEZ HERKESE.

Editör : Hüseyin Yılmaz

Kıştı Bunu Yazdığımda

2009-11-15T15:20:00.000-08:00

Wake Up ( İngilizce )

2009-11-15T14:18:00.000-08:00

Rahattayım Anne

2009-11-15T13:07:00.000-08:00

Turkcell Reklamı

2009-11-15T12:22:00.000-08:00